De Givers in Kroatië!

Menu Close

Dag 11: Onze arme armen

De dag begon wanneer de leiding ons wekte en we geblinddoekt in een kring op de grond moesten gaan liggen. Er werd muziek opgezet en we hoorden aan het geritsel dat er vanalles werd klaargezet. We dachten dat we een spel gingen spelen, maar toen we onze ogen opendeden, zagen we een luxeontbijt voor de verjaardag van Dziggetai (Freek).

Verrassing!!

Er was een uitgebreid assortiment van koffiekoeken, cake, druiven, brood en cornflakes. Nadat Dziggetai zijn kaarsjes had uitgeblazen, aten we ons buikje weer rond.

Kleine jongen wordt groot

Snel na het heerlijke ontbijt vertrokken we richting onze eerste activiteit. Er werd ons gezegd dat we zwemkleren moesten aandoen en een handdoek moesten meenemen. Na eventjes wandelen zagen we dat er kajaks voor ons klaarstonden. We kregen nog snel enkele instructies en konden beginnen aan onze lange kajaktocht op zee.

Lekker cruisen op zee

We maakten een tour rond het mooie eiland Prvič en hielden hier en daar een stop voor een frisse duik in het helderblauwe water. ‘s Middags verkenden we het gezellige dorpje Prvič Šepurine en gingen we er op zoek naar middageten. Jammer genoeg was de winkel toe en vonden we enkel een kraampje waar een oud vrouwtje nectarines, perziken en (beschimmelde) pruimen verkocht.

Beschimmelde pruimen in Prvič Šepurine
Dat het leuk was!

De kajaktocht duurde langer dan gepland (5 uur!), waardoor onze armen pijn deden en iedereen doodmoe was wanneer we terug op het vasteland kwamen. Omdat het toen al 15u was en we nog steeds geen deftig middageten hadden gegeten, ging iedereen snel het zoute water van zich afspoelen, waarna we eindelijk konden beginnen aan ons “middageten”.

We besloten om onze noodpakketjes klaar te maken. ‘Dan hebben we die toch gebruikt en hoeven we die niet meer mee te sleuren’. Er waren al een paar gasbusjes op en deze keer sneuvelden ze allemaal, op één gasbusje na. Daardoor moesten we lang wachten op ons eten. Om de tijd te doden speelden we Weerwolven.

Na het eten was het tijd voor de afwas en kregen de 5 verliezers van de Bingo hun troostprijs. Vini (Wout), Hauki (Axel), Eland (Robin), Panda (Silke) en Stine werden geblinddoekt en kregen twee natte likjes op hun wangen. Tijdens de afwas belden we even met onze lieve Mustang (Dries), die er niet bij kon zijn.

Toen het begon te schemeren, maakten we een leuke avondwandeling en trakteerde Dziggetai (Freek) ons op een gelato voor zijn verjaardag. We genoten van ons ijsje op een pier met een mooi uitzicht op de zee, de eilanden en de ondergaande zon. Nu belden we met onze lieve Maki (Margot), die ook thuis is gebleven.

Omdat er geen winkel meer open was, kochten we een drankje op de dijk en gingen we terug op de pier zitten, waar we nog eventjes gezellig babbelden.

Drankje op de pier bij maanlicht

Dit was een mooie afsluiter van alweer een geweldige dag.

xxx De Givers – geschreven door Macao (Rene), Kariboe (Karen) en Stine

Gewoon Secce…

Dag 10: Als puntje bij paaltje komt

Vandaag werden sommigen wakker door het licht en anderen werden wakkergemaakt door de actieve leiding. Guppy werd op een speciale manier wakker, oog in oog met de buren.

Ochtendstond heeft actieve leiding in de mond

Om de dag goed te beginnen speelden we een potje Weerwolven terwijl er een paar naar de winkel gingen voor het ontbijt.

Na het ontbijt begonnen we met het campingspel. Dit begon met de moeilijke zoektocht naar vijf puzzelstukken die over de camping verspreid lagen. Deze puzzelstukken vormden uiteindelijk het campingplannetje, dat we later in het spel nog nodig hadden. Bij de ene groep ging dit een stuk vlotter dan bij de andere groep. Na de puzzel waren er een aantal vragen over de camping zoals ‘Hoeveel parkeerplaatsen zijn er aanwezig?’ en ‘Hoeveel Belgen zijn er op de camping?’

Opeens was Gaai verdwenen. Wat zou hij nu weer gaan doen? Hij heeft even geduld moeten hebben, maar dan was de verlossing daar. Onze bus van gisteren stopte weer in het dorp en zo kregen we onze tentpalen terug. Eind goed, al goed.

Als puntje bij paaltje komt, komt alles altijd goed

Na het middageten speelden we Bingo. In de eerste ronde konden we snoepjes verdienen. De tweede ronde verliep iets anders: iedereen mocht zijn 15 geluksgetallen tussen 1 en 90 opschrijven. De inzet was ook veel hoger: de eerste die een bingo had, won een extra bol gelato! Het was een zeer frustrerende en stresserende ronde. Uiteindelijk won Dziggetai (Freek).

We namen nog snel een duik in het zwembad en warmden ons op onder een warme douche.

Rond 19 uur vertrokken we naar de gezellige dijk en mochten we een uurtje vrij rondlopen. De ene kocht een patat op een stokje, de andere een ijsje of een pannenkoek. Enkelen lieten zelfs een tatoeage zetten!

Hierna verraste de leiding ons: ze hadden gereserveerd in een restaurant. We zaten op een terras met een enorm mooi uitzicht. We mochten allemaal iets kiezen van de kaart. Iedereen at zijn buikje rond. Toen Eland (Robin) moest bestellen, vroeg hij: ‘Pizza for Jesus’ in plaats van ‘Pizza four cheeses’. Dit vond iedereen wel grappig.

Diner with a view

Op de terugweg stopten we even bij een kraampje. Iedereen zijn mening werd gevraagd. Er werd onderhandeld met de verkoper en we hakten samen de knoop door. We kochten 17 dezelfde arm-/enkelbandjes, die ons voor altijd aan dit kamp zullen doen terugdenken.

Terug op de camping speelden we een coole quiz, waarbij Hauki (Axel) bijna stikte omdat hij een liedje moest gorgelen. We moesten ook zotte dingen uitbeelden, zoals een boom met een verkoudheid of een vis met watervrees. Natuurlijk wonnen de meisjes.

Na de quiz was het tijd om af te tellen voor de verjaardag van Dziggetai (Freek). Hij wou zijn verjaardag op een speciale manier starten, dus sprongen hij en drie andere jongens naakt de zee in. Ondertussen zong de groep die nog op het droge stond ‘Happy Birthday’.

En zo was het weer tijd om in ons bedje te kruipen. Het grote deel viel in slaap onder de prachtige sterrenhemel, anderen verkozen toch liever hun tent.

‘We sleuren die toch niet voor niks mee, zeker?’

Dit was het einde van een megavette dag.

De Givers – geschreven door Mane, Stine en Secce (Sien)

Kaas overal, niet alleen tussen de tenen!

Dag 9: Na regen komt zonneschijn

Vandaag werden we enkele uren voor de wekker gewekt door een helse stortbui. Gelukkig moesten we niet zelf voor ons eten zorgen, maar was onze dappere leiding door weer en wind gegaan om dit te halen. Ondertussen probeerden wij zo goed en zo kwaad mogelijk onze rugzakken in te laden. Dit moest in de tent zelf gebeuren wat zorgde voor krappe en onhandige maar grappige momenten wanneer je allemaal je matje en slaapzak moet inpakken in 1 tent.

Toen alles ingepakt was, was het tijd voor ons ontbijt. Even later vertrokken we met een volle maag naar de bushalte. Niet iedereen heeft een regenjas bij of een hoes voor de rugzak, dus daarom beslisten we de bus te nemen. Enkele gezellige gesprekjes, nectarines en opklaringen later, zaten we op de bus richting Zadar.

Ondanks de regen alleen maar blije gezichten

Aangekomen in Zadar, kropen de Givers gezamenlijk onder het poortje van de wc want we hadden niet genoeg klein geld voor iedereen.

Onderweg viel iedereen in slaap. De vreemdste slaapposities werden aangenomen en dat zorgde voor grappige momenten wanneer iedereen terug wakker werd.

De grappige slaapposities van de Givers

Aangekomen in Vodice, bereidden we ons voor op een wandeling die 3 uur zou duren. We trokken met onze trekrugzakken over de gezellige dijk als een echte monsterfile en trokken zo van velen de aandacht. Tijdens de wandeling hadden we prachtige uitzichten over de verschillende eilanden die voor de kust van Vodice liggen. Na 30 minuten stopten we en de leiding zei alweer: ‘Hier zullen we ons water bijvullen’. Dit deed bij ons een belletje rinkelen en zo wisten we dat we de camping hadden bereikt. Of zou de leiding dit gewoon zeggen om ons iets wijs te maken!?

Nadat we ons hadden geïnstalleerd, een duik in het enorm koude water hadden genomen en een gezellig warme douche hadden genomen, opende kapsalon Van Campenhout. Met het schaartje van een Zwitsers zakmes, leefde Stine zicht uit op de kapsels van verschillende meisjes. Dit leverde verrassende en geslaagde nieuwe kapsels op. De jongens keken gefascineerd toe en hielden zich bezig met het geven van gevatte opmerkingen. Daarna begonnen ze met stenen in het water te gooien, omdat ze het al snel te lang vonden duren.

De leiding was nog steeds bezig met het opzetten van hun tent. Dit kwam doordat Gaai hun tentpalen op de bus was vergeten. Gelukkig hebben Guppy (Wim), Dziggetai (Freek) en Hauki (Axel) per ongeluk extra palen mee en lukte het hiermee.

Kariboe speelde deze gevoelige en geheime informatie door aan het thuisfront. Dit konden we niet zomaar later passeren.

Deze avond stond er iets lekker op het menu: tortellini met bolognesesaus en zelfgesneden kaas door Hauki (Axel) en Dziggetai (Freek).

Onze leiding verdween op mysterieuze wijze terwijl wij braaf opruimenden en de afwas deden. Toen de leiding plots terug was, werd ons gezegd dat we allemaal en beker moesten halen en die met water moesten vullen. Verdeeld in twee groepen begonnen we aan de avondactiviteit.

Pisquiz?

‘Het gaat een quiz zijn! Of nee wacht, een pisquiz!’ Daarom zetten we ons in sterke ploegen. We kregen een strenge inleiding van de leiding en zo begonnen we vol enthousiasme aan…. de cantus. Het samen zingen zorgde voor een leuke groepssfeer en als afsluiter zongen we allemaal samen het avondlied uit volle borst.

‘Prosit Senior, Prosit Corona’

Tot morgen,

XOXO

De Givers – geschreven door Hauki (Axel), Eland (Robin) en Rayador (Lotte)

Shoppen, shoppen, shoppen…

Dag 8: De watervallen van Krka

We werden wakker gemaakt door een te hyperactieve Douroucouli die al voor brood had gezorgd. Spoedig maakten we ons lunchpakket voor de middag en vertrokken we naar het nationaal park van Krka. Eerst maakten we een kort wandeltochtje naar de bushalte. Van daaruit reden we met de bus naar Zadar en stapten we over op de bus naar Skradin, en zo begonnen we aan een zalige daguitstap.

We wandelden naar de aanmeerplaats vanwaar de boot naar de watervallen vertrok. Er lag een prachtige boot aangemeerd, maar plots zagen we de mensen voor ons opstappen op de boot die ernaast lag, een kleiner en veel lelijker exemplaar. Toch hadden we geluk, want wij mochten wel op de grote boot. En zo klonk de opmerking van Panda:

‘We zitten precies in de Ark van Noah’

Blije diertjes op de Ark van Noah

Eens op de boot vroegen de jongens zich af of er beren in het park zouden zijn. Volgens hen zou berenspotten echt heel cool zijn.

We stapten van de boot met de hoop op een rustige wandeling door het park. Dit hadden we spijtig genoeg verkeerd ingeschat. Er was een invasie van toeristen. Gaai en Dourou gedroegen zich dan ook snel zelf als echt toeristen en namen op elke plek wat het maar kon foto’s.

Poseren als echte toeristen – 1
Poseren als echte toeristen – 2
‘Meisjes, draai jullie eens om’

We wandelden door het park op zoek naar echte beren, maar tijdens het middageten vonden Guppy (Wim) en Dourou een ander bijzonder wezen. Een lange tijd waren we het vreemde diertje aan het bewonderen en vroegen aan Springhaas wat het kon zijn. Al snel realiseerden we ons dat dit een doodnormale krekel was en zetten we onze tocht door het natuurdomein verder.

Aan het einde van onze wandeling kwamen we aan de watervallen. De meeste Givers gingen zwemmen: EINDELIJK EENS ZOET WATER!

Zoet water for the win!

Rond kwart voor vier wachtten we terug op onze Ark van Noah en verlieten we het nationaal park. Na de boottocht werden we verrast door een gelato. Daarna pakten we de bus terug naar Zadar. Eens in Zadar moesten we anderhalf uur wachten op onze bus naar Bibinje, en dus besloot de leiding ons naar twee van de grootste bezienswaardigheden in Zadar te brengen: het Zee-orgel en de Zonnegroet. Dit hadden we dan ook weer gezien. Dziggetai verspilde tien minuten van zijn tijd aan het filmen van bliksem die niet kwam opdagen.

Op de terugweg naar de camping passeerden we nog even langs de winkel. Aangekomen op de camping begon het lange kookwerk: spek met purree, erwten en maïs. Ook vandaag heeft het eten weer gesmaakt, ondanks het lange wachten. Na het eten moesten de koekendieven alle afwas doen als bedankje.

Voor het slapengaan evalueerden we de afgelopen dagen op een speelse manier, waarbij iedereen zijn mening eerlijk durfde te zeggen. Na een nachtzoen van de leiding kroop iedereen weer in zijn tent. Jammer genoeg is er alweer een dag van dit prachtige kamp voorbij.

We kijken uit naar morgen!

De Givers – geschreven door Guppy (Wim), Insephe (Robbe) en Vini (Wout)

Ook de leiding is heel gelukkig, zeker met zo’n toffe bende

Dag 7: Alles op’t gemak

Vandaag konden we langer slapen, maar de warmte stak hier een stokje voor. Sommigen werden zelfs een uur voor de wekker wakker en verplaatsten zich naar buiten om de koelte van de schaduw op te zoeken. We kregen de tijd om rustig wakker te worden en op te staan, terwijl enkelen de boodschappen deden. Er werd deze ochtend in de winkel iets speciaals gekocht, namelijk een Dziggetai, een klein maar schattig schepsel ter waarde van 2 kuna (28 cent).

Een Dziggetai voor 2 kuna

Tijdens het ontbijt werd het al behoorlijk warm, dus trokken we snel onze zwemkleren aan. Op het strand van Bibinje hebben we ons de hele voormiddag geamuseerd. Een vreemd en slijmerig weekdier zorgde voor kreten van afschuw en verwondering. De meisjes genoten in de zon, de jongens zochten stenen om zo vaak mogelijk te ketsen en zo ver mogelijk te gooien. Sneller dan we hadden verwacht was het tijd voor middageten. Hiervoor namen we rustig de tijd, zodat iedereen voldaan was.

Nu was het tijd voor de was en de plas. We wasten het zout van onze lichamen en het zweet uit onze kleren. De twee wasdraden van Stine en Mees (Hanne) zijn niet genoeg, dus werd het improviseren om alle kleren te laten drogen. Zelfs de winkelkar werd omgedoopt tot droogrek.

We speelden nog enkele kleine spelletjes, aten een vieruurtje en zo was het alweer tijd om te koken. Het was om je vingers van af te likken, letterlijk en figuurlijk. Wraps met biogehakt en vrolijk gekleurde groentjes.

Lekker en (w)rap klaar

Tijd voor verkenning: Bibinje, het bruisende dorpje waar we gisteren door zijn gewandeld. Al wandelend over de dijk vonden we een gezellig cafeetje met een prachtig uitzicht over de haven. Iedereen koos zijn favoriete drankje, en zo werd het weer een fijne avond.

Groepsfoto op de dijk

Op de terugweg naar de camping zagen we het volgende onweer alweer naderen. Onze pasgewassen kleren konden we maar net op tijd redden. Snel kroop iedereen in zijn tent voordat het echte onweer losbarstte.

Mees (Hanne), Kariboe (Karen) en Panda (Silke) hadden hun twijfels over de waterdichtheid van hun tent, maar na een grondige check-up van de leiding werd het duidelijk dat ook deze tent de regen aankan.

We vallen allemaal redelijk snel in slaap, ondanks de hevige donder en bliksem. Morgen plannen we een uitstap naar het Krka park. We moeten dus vroeg opstaan.

Deze avond is het besef gekomen dat we al over de helft van het kamp zitten. Zo gaat het einde veel sneller daar zijn dan we willen. We gaan nu nog extra hard genieten!

Plakzoen

De Givers – geschreven door de leiding

Gelukkige Givers trekken gekke bekken

Dag 6: Pasta pesto en pistolets

Deze ochtend werden we zalig wakker aangezien we konden uitslapen tot 9u. Op ons gemak konden we alles inpakken om het hostel te verlaten. Daarna wandelden we naar het pleintje waar we gisteren ook een spel hebben gespeeld.

Onderweg zagen we rook uit een auto komen. Als echte ramptoeristen wilden we even blijven staan. Dit was heel spannend, want later kwamen er ook vlammen tevoorschijn. De brandweer kwam snel aangevlamd om het brandje te blussen.

Na het eten van 8 broden en typisch Kroatisch beleg kon de dag echt beginnen. We speelden een megavet stadsspel: één tegen allen, of beter leiding tegen leden. Als we binnen de tijd alle 30 opdrachten volbrachten kregen we van de leiding een beloning. Anders moesten we zelf voor een verrassing voor de leiding zorgen. Er waren verschillende opdrachten om uit te voeren in de stad zoals iemand met een rode onderbroek zoeken, op de foto met een knappe jongen … Ons spel is bruusk geëindigd door een flinke stortbui, maar dit konden we aan met onze stoere regenkledij. Dit zorgde ervoor dat er aangename temperaturen waren om richting de bus te wandelen.

Onze stoere regenkledij

We gingen nog even naar de winkel voor middag- en avondeten. Daarna wandelden we verder naar de bus met de beste klassiekers door de box. En zo begon de busrit naar Zadar. De 3,5 uur durende busrit ging snel voorbij door het prachtige uitzicht.

Aangekomen in Zadar konden de jongens hun energie kwijt door met de bal te spelen, de meisjes hielden het rustig om energie te sparen voor de 2 uur durende wandeling. De mooie uitzichten van tijdens de busrit kwamen we tijdens het wandelen nog steeds tegen.

Het mooie uitzicht verlicht de pijn van het wandelen

Halverwege namen we een welverdiende pauze. Een alerte Giver merkte op dat hier een pruimenboom stond. Zouden deze pruimen eetbaar zijn? Kom, we testen dit! En zo begon de pruimenpluk. Omdat er nog andere mensen pruimen plukten, waren we bijna zeker dat we ze konden opeten. Iedereen behalve Guppy (Wim) en Hauki (Axel) aten van de pruimen.

Pruimenpluk
Even uitrusten met een uitzicht

Aangekomen op de camping begroette de vriendelijke campingbaas Ante Kero ons:

‘Do you want me to show you the accommodation first, or shall we first drink beer?’

Onder de olijfbomen installeerden we onze tenten. Omdat het al laat was en snel wilden beginnen koken, besloten we dat we niet alle tenten met haringen vast moesten zetten.

‘Het gaat hier toch niet hard waaien, dus dat is niet nodig!’

Tijdens het maken van de pasta pesto met pistolets begon het opeens stevig te waaien. Sommigen verplaatsten de gasbekkens en het eten onder het afdak, terwijl anderen de tenten gingen redden. Hevige windvlagen zorgden ervoor dat het moeilijk was om de tenten stevig vast te zetten. Haringen werden uit de grond getrokken, tenten werden bijna omvergeblazen. Nadat alle haringen stevig in de grond geklopt waren, konden we opgelucht verder eten.

De wind ging liggen en zo kwam de prachtige sterrenhemel weer tevoorschijn. Met een gerust hart kropen we in onze tenten, een zalige nachtrust tegemoet.

Vele winderige kusjes

De Givers – geschreven door Stine, Lieze, Hauki (Axel) en Secce (Sien)

Blijven drukken tot het groen wordt!

Dag 5: ‘Tis ni van te zagen, tis van door te wandelen!’

We lagen nog maar net in ons bed en de wekker ging al af. Om 6u30 waren we uit de veren. Tenten afbreken en zak maken in 1 uur tijd was een heuse klus.

Na het uitchecken en een stop bij de bakker vertrokken we richting het treinstation. Hier hadden we een uur de tijd voor. Omdat de trein missen geen optie was, kozen we voor een stukje bus.

Enthousiast en blij zaten we op de bus, maar dit was maar van korte duur. De bus koos ervoor om niet onze geplande route te nemen: eindstation = busstation i.p.v. treinstation… Een kleine paniekaanval zorgde ervoor dat we meteen afstapten. Dit was helaas 2 haltes te laat. Een bus terug nemen was geen optie.

‘T’is ni van te zagen, t’is van door te wandelen’ was toen de boodschap.

Zelfs af en toe lopen met de trekrugzak was op dit moment nodig. Slechts 2 minuten voor vertrek zaten we op onze fameuze “trein”.

De fameuze “trein”

Met onze bezwete lichamen en grote rugzakken zaten we 1,5 uur op een stinkende trein. De busrit die daarop volgde was een stuk aangenamer en korter.

Een beetje stank verpest ons humeur niet!

Aangekomen in Rijeka begonnen we aan de zoektocht naar gasbusjes en ons hostel. Het werd al snel duidelijk dat we ook nu geen gas zouden vinden. Dan maar richting het hostel.

Wandelend door een houtzagerij kwamen we in de achterbuurt van de stad. Nummer 5 eindelijk gevonden, maar dit leek niet echt op een hostel. De naam van ons hostel vonden we even later op een groot maar lelijk gebouw. Met een bang hart ging de leiding naar binnen.

‘Een lelijke buitenkant kan ook een mooie binnenkant hebben. Zoals Dourou’

De schrikwekkende buitenkant van ons hostel

Uiteindelijk viel alles mee en waren het grote, mooie en vooral frisse kamers. De kamerverdeling was rap gebeurd. We kregen 1,5 uur waarin we mochten doen wat we wilden: even bellen naar huis, powernapje doen en Kroatische tv-zenders bekijken. Rond 15u20 zochten we naar middageten, want iedereen kreeg wat honger. We kwamen terug op krachten en begonnen aan een spelletje Cluedo.

Het actieve spel zorgde ervoor dat we bezweet terug naar het hostel vertrokken. Dankzij een vriendelijke man in de winkel besloten we toch de kans te wagen om gas te zoeken in een winkelcentrum net buiten de stad. Vier enthousiastelingen gingen op pad, de rest vertrok naar het hostel om te douchen en even te chillen. Net aangekomen in het hostel kregen we het verlossende telefoontje van Gaai: GAS GEVONDEN!

Bezweet en vermoeid kwamen de 4 helden terug met gas en eten. Iedereen keek allang uit naar het zelf koken op gasflesjes. Het was kei leuk en super lekker. We genoten van de kip met currysaus en rijst.

Eerste keer koken op gasflesjes!
Chefkoks
Tafeltje met uitzicht

Na de afwas speelden we nog enkele kleine spelletjes die verbonden waren aan een korte reflectie over de voorbije dagen. De buurman ondervond een beetje geluidsoverlast waardoor we de spelletjes stilaan afrondden.

Iedereen kruipt moe en voldaan in een echt bed. Hier zullen we deze nacht goed slapen.

Slaapwel!

Tot morgen

xxx De Givers – geschreven door Mees (Hanne) en Dourou

Dag 4: Nog geen gas, maar wel plezier

Het amfitheater in Pula was de eerste plek waar we vandaag moesten zijn. Spannend, die man met zwarte kleren en grote zwarte paraplu. Wat zou hij voor ons in petto hebben? Verdeeld in twee groepen, meisjes tegen jongens, konden we aan het stadsspel beginnen. We ontdekten het historische centrum van Pula aan de hand van een queeste met verschillende puzzels, met als doel de verschillende delen van een oud amulet te bemachtigen. De tijd en de andere ploeg waren je vijanden. En natuurlijk wonnen de jongens!

Na het middageten hadden we een dutje in het stadspark wel verdiend, en Guppy (Wim) en Dziggetai (Freek) maakten een verfrissende plons in de fontein.

Chillen in het stadspark
Links onder: zoek Panda

Terug op de camping nam iedereen nog een verfrissende duik in het helderblauwe water, behalve Gaai en Macao (Rene). Zij wilden koste wat het kost de queeste van de gasbusjes oplossen. Helaas keerden ze met lege handen terug.

Deze twee vergezelden de groep bij het overzwemmen van de baai, wat opnieuw een hele uitdaging bleek, want het was net dat tikkeltje verder dan gedacht. We hebben ontdekt dat hier naast wondermooie vissen ook andere zeedieren leven. Hiermee zijn we vandaag in contact gekomen.

Ondanks dat we nog steeds geen gas hebben om op te koken, heeft dit ons er niet van weerhouden zelf eten te maken. Een lekkere BBQ stond op het menu. Enkelen zorgden voor het vuur, anderen sneden de groentjes. We moesten wel wat vaart zetten achter het eten, want onze avondactiviteit stond op ons te wachten.

Voor de praktische organisatie van de activiteit moesten we ons jammer genoeg verdelen in twee groepen. Na veel raden en gokken werd het duidelijk: een segway-tour bij zonsondergang. Met een beetje stress en schrik om te vallen kregen we de eerste instructies. Iedereen deed een kleine testrit en we konden in groep vertrekken. In het begin allemaal voorzichtig achter elkaar, maar naar het einde toe werd het soms al wat wilder. Bochtje hier, bochtje daar, bobbeltje hier, bobbeltje daar… Al snel was onze tocht klaar.

They see me rolling…

Aan de camping nog een lekker ijsje onder de sterrenhemel, en zo zat dag 4 er ook weer op.

Knuffels en kusjes

De Givers – geschreven door Dziggetai (Freek) en Panda (Silke)

Bye bye Pula

Dag 3: Poulékes in Pula

Ook deze dag begon weer spetterend: doordat we onder de blote hemel sliepen, zijn we gewekt door een plaatselijke bui rond 2u30. Slapen onder de sterrenhemel bleek dan toch niet te lukken deze nacht. Daarom verplaatsten we ons naar het afdak van de cafetaria.

Om 7u30 werden we gewekt door vroege vogels die in de cafetaria kwamen ontbijten. En zo begon onze dag.

Na het installeren van de tenten, kregen we een lekker ontbijt met heel lekkere fruitsap. Hierdoor had iedereen genoeg energie om de voormiddag door te komen.

Gisteren hebben we verschillende tips gekregen van de taxichauffeurs en deze zijn we toch eens gaan checken. Daarom vertrokken we op pad richting mooie kliffen om te zwemmen.

Velen van ons hebben hun angsten overwonnen door een sprong in de diepte te nemen. Het heldere water, de vele vissen, de zee-egels en scherpe rotsen hebben ons een zalige voormiddag gegeven. Zoals de Givers het zelf zeiden:

‘Dat is hier echt zoals op de foto’s van de infoavonden en de boekjes over Kroatië!’

Klifduiken in een idyllische baai

Na deze rustige voormiddag, hebben we ons allemaal opgefrist om de stad Pula te verkennen.

Wat onze eerste avond koken moest voorstellen, eindigde in een BigMac van de McDonalds. Gasflessen zijn hier moeilijker te vinden dan we dachten. Maar hé, mama en papa, we trekken onze plan hier goed hoor.

Na wat mysterieuze rondjes in de stad (om volgens de leiding gewoon de stad te verkennen) kwamen we aan bij onze avondactiviteit. Ra ra ra… deze viel helaas letterlijk en figuurlijk in het water. De heuse lichtshow in de haven van de stad is niet doorgegaan. Super jammer! Maar dit hield ons niet tegen om ook deze avond al lachend te eindigen.

De wandeling naar huis was pijnlijk aan de voeten, donker maar toch gezellig en zo konden we nog eens een mopje uithalen met elkaar.

Moe en voldaan kruipen we allemaal in onze tent om voor de eerste keer dit kamp in onze tenten te slapen! Hopelijk komt dit goed!

Vele groetjes

De Givers – geschreven door Panda (Silke) en Macao (Rene)

McDonalds to the rescue

Dag 2: Een helse boottocht

Dag lezers,

We hebben vandaag een toffe dag gehad.

De dag begon om 8u met een enthousiaste Douroucouli bij de meisjes en een iets minder enthousiaste Gaai bij de jongens.

Na een uitgebreid ontbijt begonnen we aan onze tocht naar Venetië City.

Venetië, stilte voor de storm

Vol omwegen heeft Dourou ons door het pitoreske Venetië geleid. De typische Rialtobrug, het bekende San Marcoplein, de sierlijke gondels, veel drukte en nog meer water zorgden ervoor dat onze tijd in Venetië voorbijvloog.

Dziggetai (Freek) zijn Buitenlands Kamp kan al niet meer stuk dankzij de heerlijke gelato. Vini heeft al een mooie souvenir gevonden: een fake Guccitas.

Toen was het tijd voor een spetterende boottocht naar Pula, Kroatië. Na 1u vertraging en een verandering van koers door een achtervolgende storm, kwamen we 2u later dan gepland aan.

De boottocht ging niet zonder slag of stoot. We werden stevig door elkaar geschud en dit zorgde ervoor dat Panda (Silke), Hauki (Axel) en Gaai hun middageten niet konden binnenhouden. Hauki beschrijft:

‘De eerste keer was op de WC, de andere vier keren waren in zakjes tussen mijn medereizigers’.

Onderweg hebben we angsten overwonnen, maar zijn we onze lach niet verloren. Het is geweldig om te zien hoe alle Givers voor elkaar zorgen. Met een smile zetten we voet op Kroatische bodem.

Pula, vreugde na de storm

Na een helse taxirit komen we eindelijk aan op de camping. Huisregels: tenten niet meer opgezet na 22u.

“Kies gerust een mooi plekje om onder de sterrenhemel te slapen.”

Een verfrissende plons, een toast uit het vuistje, even samen nagenieten van de spannende dag en zo vallen we 1 voor 1 in slaap, aftellend naar morgen.

Slaapwel,

De Givers en hun leiding

#jesuisgivers